ถูกเลิกจ้างจะได้เงินชดเชยเท่าไร คำนวณตามอายุงานและค่าจ้างอัตราสุดท้าย ตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พร้อมค่าบอกกล่าวล่วงหน้า
เงินชดเชยเลิกจ้าง (Severance Pay) เป็นสิทธิที่ลูกจ้างได้รับเมื่อถูกนายจ้างเลิกจ้างโดยที่ตนเองไม่ได้มีความผิดร้ายแรง ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน อัตราจ่ายคิดเป็นจำนวนวันของค่าจ้างอัตราสุดท้าย โดยเพิ่มขึ้นตามอายุงานเป็นขั้นบันได ดังตาราง
| อายุงาน | เงินชดเชย |
|---|---|
| ครบ 120 วัน แต่ไม่ถึง 1 ปี | 30 วัน (1 เดือน) |
| 1 ปี แต่ไม่ถึง 3 ปี | 90 วัน (3 เดือน) |
| 3 ปี แต่ไม่ถึง 6 ปี | 180 วัน (6 เดือน) |
| 6 ปี แต่ไม่ถึง 10 ปี | 240 วัน (8 เดือน) |
| 10 ปี แต่ไม่ถึง 20 ปี | 300 วัน (10 เดือน) |
| 20 ปีขึ้นไป | 400 วัน (13.33 เดือน) |
นอกจากเงินชดเชยแล้ว ถ้านายจ้างเลิกจ้างโดยไม่บอกกล่าวล่วงหน้าอย่างน้อยหนึ่งรอบการจ่ายค่าจ้าง ลูกจ้างมีสิทธิได้ค่าบอกกล่าวล่วงหน้าหรือที่เรียกกันว่าค่าตกใจเพิ่มอีกประมาณหนึ่งเดือน เครื่องมือนี้คิดวันชดเชยจากช่วง 30 วันเป็นฐานหนึ่งเดือน เพื่อให้เทียบง่าย ทั้งนี้เงินชดเชยจะไม่จ่ายกรณีลูกจ้างลาออกเอง หรือถูกเลิกจ้างเพราะความผิดร้ายแรงตามที่กฎหมายกำหนด เช่น ทุจริตต่อหน้าที่หรือจงใจทำให้นายจ้างเสียหาย
ตัวเลขที่ได้เป็นการประมาณเบื้องต้นเพื่อให้เห็นภาพ กรณีจริงอาจมีรายละเอียดเรื่องค่าจ้างที่นำมาคิด สิทธิวันหยุดพักผ่อนที่ยังไม่ได้ใช้ หรือข้อพิพาทอื่น แนะนำให้ปรึกษากรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน สายด่วน 1506 หรือ 1546 เพื่อยืนยันสิทธิ ระหว่างนี้อาจใช้ คำนวณภาษีเงินได้ ประเมินภาษีส่วนที่ต้องเสีย
คิดตามอายุงาน ครบ 120 วันแต่ไม่ถึง 1 ปี ได้ 30 วัน, 1-3 ปี ได้ 90 วัน, 3-6 ปี ได้ 180 วัน, 6-10 ปี ได้ 240 วัน, 10-20 ปี ได้ 300 วัน และ 20 ปีขึ้นไป ได้ 400 วัน ของค่าจ้างอัตราสุดท้าย
หากนายจ้างเลิกจ้างโดยไม่บอกล่วงหน้าอย่างน้อย 1 รอบการจ่ายค่าจ้าง ต้องจ่ายค่าบอกกล่าวล่วงหน้า (ค่าตกใจ) เพิ่มอีกประมาณ 1 เดือน แยกจากเงินชดเชย
การลาออกด้วยความสมัครใจของลูกจ้างเอง ไม่มีสิทธิได้รับเงินชดเชยเลิกจ้าง เงินชดเชยจ่ายเฉพาะกรณีนายจ้างเลิกจ้างโดยลูกจ้างไม่มีความผิดร้ายแรงเท่านั้น
เงินชดเชยตามกฎหมายแรงงาน ส่วนที่ไม่เกินค่าจ้าง 300 วันและไม่เกิน 300,000 บาท ได้รับยกเว้นภาษี ส่วนที่เกินต้องนำไปคำนวณภาษีเงินได้ ควรตรวจสอบกับกรมสรรพากร